من چقدر خوشبختم
همه چی آرومه
زتن پراکندگی گذشتی به مطلق جان رسیدی آخر سری نداری تنی نداری به غیر خود دشمنی نداری شمیم پیراهنی نداری ولی به کنعان رسیدی آخر دریچه ای شعله ور گشودی به عشق و آتش جگر گشودی ز بستر سینه پر گشودی به زیر دندان رسیدی آخر خفته در شعله های خونت گدازه های تب و جنونت هزار ابر از دلت برآمد به گل به باران رسیدی آخر غبار سرسبز بیشه بودی بهار فردای بیشه بودی در ابتدای همیشه بودی ولی به پایان رسیدی آخر
مبارکت ای صبور شبها به صبح تابان رسیدی آخر
نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت
12:0 توسط خودم| |
| Design By : Night Skin |
شنیدم به همین رنگی درسته؟ یعنی رنگ یاسهای بنفش. چقدر لطیفی و ناز. نمیخوام ترکم کنی. یعنی هیچوقت ترکم نکردی ولی من ازت فاصله گرفتم. نذار دوباره ازت دور بشم. تا دور میشم هرچی غمه میاد سراغم. بذار توی هوای تو نفس بکشم. بذار بمونم توی این بنفش ملیحی که داره بهم زندگی میده. میدونستم به همین زودیها میای و من توی هوای تو نفس می کشم. بذار توی هوای تو نفس بکشم. بذار توی هوای تو نفس بکشم. بذار توی هوای تو نفس بکشم. بذار توی هوای تو... بذار ...
چون می روی بی من نرو ای جان جان بی تن نرو
قول دادی مگه نه؟ میدونم اینارو تو باید برای من بخونی و ازم قول بگیری که دیگه دستمو از دستت بیرون نکشم وگرنه دوباره یه طوفان منو از جا میکنه. تو بمون منم قول میدم بمونم ای بهترین معشوق عالم...
چون می روی بی من نرو ای جان جان بی تن نرو
قول دادی مگه نه؟ میدونم اینارو تو باید برای من بخونی و ازم قول بگیری که دیگه دستمو از دستت بیرون نکشم وگرنه دوباره یه طوفان منو از جا میکنه. تو بمون منم قول میدم بمونم ای بهترین معشوق عالم...
